Zawarte w Zioła Alveo komponenty pochodzenia roślinnego reprezentują różne właściwości, które w pozytywny sposób wpływają na jedną lub więcej funkcji organizmu. Zaszeregowano je do 4 podstawowych kierunków działania :
- detoksykacja czyli oczyszczanie – ponieważ preparat przyjmujemy doustnie w pierwszej fazie swojego działania preparat oczyszcza nasz przewód pokarmowy, co daje efekt w postaci lepszej wchłanialności mikro i makro elementów oraz pierwiastków śladowych z pożywienia. W następnej kolejności oczyszczane są wszystkie na narządy jamy brzusznej . Z nerek i woreczka żółciowego usuwane są złogi ,a nawet rozpuszczają się wcześniej powstałe kamienie. Alveo oczyszcza i udrażnia także nasz układ krążenia , wytrąca cholesterol, udrażnia naczynia włosowate ,co powoduje ,że każda komórka naszego organizmu jest odpowiednio dożywiona i dotleniona , a produkty spalania wewnętrznego są na bieżąco usuwane co sprawia, że ustępują bóle mięśniowe i migrenowe i w naturalny sposób wyrównuje się ciśnienie krwi.
- demineralizacja i rewitalizacja – a więc dostarczenie do naszego organizmu potrzebnych substancji odżywczych. Spożywając 28 ml. Alveo dostarczamy naszemu organizmowi optymalnej dawki minerałów, witamin, komplet 22 aminokwasów i szereg innych związków, chociażby związki flawonowe ,które są naturalnymi wymiataczami wolnych rodników powodujących powstawanie nowotworów. Kiedy nasz organizm jest odpowiednio dożywiony wszystkie procesy biochemiczne zachodzą na najwyższym poziomie , dzięki temu nasz kompleksowo funkcjonować we właściwy sposób ,wraca do stanu równowagi /homeostazy/,a więc do ogólnego stanu zdrowia.
- immunomodulujące czyli podniesienie odporności – preparat Alveo posiada właściwości powodujące podniesienie odporności naszego organizmu dzięki temu nasz organizm jest odporny na wszelkiego rodzaju infekcje bakteryjne i wirusowe i sam sobie radzi z niejedną choroba.
- tonizujące – Alveo korzystnie wpływa na nasz układ nerwowy wzmacniając go , co powoduje że ustępuje stres, bezsenność, nadwrażliwość, a nawet depresja i apatia.
Zioła ALVEO to mieszanka 26 ekstraktów roślin leczniczych ogólnie znanych z korzystnych wpływów na organizm człowieka. Skład Alveo nie jest przypadkowy, lecz zestawiony na podstawie wnikliwych badań, aby odgrywał w nim właściwą rolę. Odpowiedni dobór i stosunek poszczególnych ziół potęguje korzystny efekt preparatu. Skład : Lucerna siewna, Skrzyp zimowy, Aloes prawdziwy / w preparacie nie ma aloiny, substancji toksycznej występującej w niewielkich ilościach w liściach Aloe vera/ , Lawenda, Mącznica cielista, Żeń-szeń syberyjski, Dzika róża, Cierniopląt guarany, Drzewo cynamonowe, Kardamon malabarski, Koniczyna łąkowa, Chrzęścica kędzierzawa, Rdest wielokwiatowy, Lukrecja, Drapacz lekarski, Koper włoski, Wąkrota, Goryczka żółta , Tymianek pospolity, Żeń-szeń koreański, Krwawnik pospolity, Sadziec przerośnięty, Czeremcha amerykańska, Morszczyn pęcherzykowaty, Pieprzowiec owocowy, Miłorząb dwuklapowy, naturalny olejek miętowy, syrop klonowy, miód gryczany. Wszystkie w/w zioła są opisane w literaturze fachowej gdyż są znane i używane w medycynie naturalnej na całym świecie od setek lat.
http://www.zdrowieziola.pl/dzialanie-alveo.php
środa, 11 sierpnia 2010
sobota, 3 stycznia 2009
Alveo - Ziołolecznictwo
Historia ziołolecznictwa jest tak długa jak historia cywilizacji i choćby w najkrótszym zarysie warto się z nią zapoznać. Z egipskich papirusów oraz inskrypcji na ścianach grobowców i świątyń dowiadujemy się o ziołach stosowanych przez kapłanów przed pięcioma tysiącami lat. Sumerowie 5000 lat temu znali już właściwości lecznicze czosnku, mięty, rumianku, babki, piołunu. Najsumienniej przekazali je starożytni Egipcjanie. W tak zwanym papirusie Ebersa z Teb (1550 rok p.n.e.) wymienionych jest kilkaset roślin leczniczych wraz ze sposobami ich stosowania m.in. aloes, miętę, anyż.
Również kilkaset ziół leczniczych znano w Babilonii i Asyrii, wiedziano, jak je zbierać i suszyć. Co najciekawsze - wiele z tych wiadomości jest aktualnych do dziś. Roślinami leczniczymi interesował się nawet słynny prawodawca Hammurabi, żyjący około 1700 roku p.n.e. Ważnym ośrodkiem zielarskim były Indie, a wiedza medyczna stała tam na wysokim poziomie. Do dziś Europa zawdzięcza im dużą liczbę przypraw i produktów leczniczych: kminek, pieprz, kardamon, goździki i imbir. Chyba tylko tam wiedza ta była wyjątkowo silnie związana z wierzeniami i obrzędami religijnymi, a źródłem frapujących wiadomości z tej dziedziny są zwłaszcza święte księgi Wedy.
Chińczycy rozwinęli ziołolecznictwo na niezwykłym poziomie, a jego początki sięgają 4000 lat p.n.e.. Istnieją zapiski na kościach wróżebnych z II wieku p.n.e. o stosowaniu ziół w różnych schorzeniach. Chociaż liczba ziół, które początkowo opisywano była dosyć skromna, obejmowała około 300 gatunków m.in. rzewień, kamforę i żeń-szeń, ciekawy był ich podział na 3 klasy:
* książęcą - zioła podtrzymujące życie, a nieszkodliwe dla organizmu,
* ministerską - zioła zwalczające ciężkie choroby i przywracające siły,
* asystencką - zioła leczące pewne choroby, ale trujące i nie nadające się do stałego użytku.
Chińczycy wierzyli, że przyroda kryje w sobie lekarstwo na każdą chorobę. Do dzisiaj cały naturalny sposób leczenia związany z filozofią i religią Chin nazywa się medycyną chińską.
W starożytności między krajami Wschodu i Południa kwitł ożywiony handel i on to przyczynił się do rozpowszechnienia ziół. Żydzi, podobnie jak Arabowie, rozwinęli "przemysł kosmetyczny", wytwarzając z roślin olejkodajnych wonności cenione nie mniej niż złoto. W księgach "Starego" i "Nowego Testamentu" można znaleźć kilkadziesiąt nazw ziół.
Początki wiedzy medycznej o ziołach w Europie pochodzą ze starożytnej Grecji. Mity starożytnej Grecji mówią o udziale bogów i herosów w przekazywaniu wiedzy medycznej opartej przede wszystkim na leczniczych właściwościach ziół a ich ślady odnajdujemy dziś w łacińskich botanicznych nazwach roślin, które czsto są to po prostu zlatynizowane nazwy greckie. Na przykład krwawnik to po łacinie Achillea - a więc ziele związane z Achillesem, bylica - Artermisia - z boginią Artemidą, kosaciec - Iris - z piękną Iris, boginią tęczy, zaś grzybień - Nymphanea - kojarzy się z nimfami nie tylko nazwą ale i urodą. W starożytnej Grecji szczególnie intensywnie wykorzystywano ich właściwości narkotyczne m. in. do celów obrzędowych oraz trujące. Wywarów z silnie toksycznych gatunków roślin używano do wykonywania wyroków śmierci.
Grecja była ojczyzną Hipokratesa z Kos ur. 460-377 p.n.e. zwanego "ojcem medycyny". W swoim dziele "Corpus Hipocraticum" wymienia ok. 300 leków pochodzenia naturalnego w tym 200 leków pochodzenia roślinnego. W I wieku n.e. Plimusz Stary w swym dziele "Naturalis historia" opisuje aż 1000 gatunków roślin leczniczych.
Podobnie było w starożytnym Rzymie. Gwiazdą pierwszej wielkości w zielarstwie w czasach rzymskich był Dioskurides Pedanios (I w.), Grek z pochodzenia, przyrodnik, "zatrudniony" jako lekarz rzymskich legionów. Napisał książkę "De nzateria medica" barwnie ilustrowaną, zawierającą opisy kilkuset roślin, wśród nich mnóstwa leczniczych, która stanowiła przez ponad tysiąc lat źródłowe dzieło dla wielu pokoleń botaników i lekarzy całego uczonego świata. Ostatnim wielkim znawcą leku roślinnego epokiantycznej, był Galen z Pergamonu (ur. ok. 130 roku- -200) przyboczny lekarz kilku cesarzy rzymskich m.in. Marka Aureliusza, który opisał ponad 400 roślin leczniczych w taki sposób, że stworzył podwaliny późniejszej farmacji. Jego wielką zasługą było stworzenie nowych postaci leku roślinnego: naparu, odwaru, nalewki, mazidła. Te postaci do dziś nazywają się galenowymi.
W średniowieczu Arabowie przekładali dzieła autorów starożytnych. Stosowali szereg nowych form leków i wprowadzili do lecznictwa europejskiego wiele środków leczniczych z Chin i Indii. W tym samym czasie mieszkańcy Europy częściej sięgali po czary i zabobony niż po sprawdzone leki ziołowe. Nauka i jej rozwój znalazł miejsce w klasztorach. Przyczynili się do tego zwłaszcza benedyktyni, którzy latami przepisywali ocalałe podczas wojen i najazdów księgi autorów, starożytnych. Uprawiali oni równeż zioła w wirydarzach, sporządzali maści, wyciągi, odwary i często byli jedynymi lekarzami, gdy grasowały zarazy i "morowe powietrze". Wybitne zasługi dla zielarstwa położyli benedyktyni z Salerno w X-XI wieku. Dziełem ich był Regimen Sanitatis Salernitanorum, zawierający nie tylko cenne informacje o ziołach leczniczych, ale i przepisy dietetyczne. Wiele z nich przeniknęło do medycyny ludowej, która zaczęła się rozwijać w mniej magicznym, a bardziej racjonalnym kierunku. Zakonnicy nie ograniczali się do korzystania ze starożytnych przekazów greckich i rzymskich oraz własnych obserwacji, ale uzupełniali wiedzę, czerpiąc ją z arabskiego świata naukowego. W świecie tym wybitną postacią był Awicenna z Buchary (XI-XII wiek), a nieco później Ibn Al-Beitha, który opisał około 1400 roślin leczniczych, z których większość zbadał osobiście.
W dobie renesansu zielarstwo przestawało już być domeną zakonników. Pojawiać się zaczęli aptekarze, olejkarze, "łowcy ziół", a przede wszystkim lekarze-botanicy. W XIII-XIV w. powstały w Europie pierwsze apteki, zwane początkowo "składami pieprzu" lub "sklepami korzennymi", jako że oprócz ziół leczniczych handlowano w nich także przyprawami i pachnidłami. Pojawienie się w XV w. wynalazku druku bardzo przyczyniło się do rozpowszechnienia wiedzy medycznej - popularne stały się zielniki. Pierwszym drukowanym zielnikiem było włoskie Herbarium, wydane w Rzymie. Najbardziej znaną postacią tego okresu był Paracelsus (ur. w 1493roku) uważany za prekursora nowożytnej medycyny, choć interesował się również alchemią. Pragnął izolować z rośliny istotę leczniczą,czyli aktywną farmakodynamicznie substancję.
Wyprawy żeglarskie Hiszpanów i Portugalczyków przyczyniły się do poznana i rozpowszechnienia nowych gatunków ziół i wiedzy botaniczno-medycznej z innych kontynentów. Wielkie odkrycia geograficzne tzn. odkrycie przez Kolumba Ameryki w 1492r. oraz znalezienie przez Vasco da Gama drogi morskiej do Indii Wschodnich w 1498r., przyczyniły się do wzbogacenia europejskiego zasobu ziół leczniczych. Z Ameryki pochodzą m.in. kakaowiec, ipekakuana, wanilia, papryka, ziemniak, tytoń i kukurydza. Natomiast droga morska do Indii ułatwiła transport wielu przypraw korzennych i leków.
W wieku XIX rozwój nauk przyrodniczych spowodował zwrot w zielarstwie. Prawdziwy postęp dokonał się jednak począwszy od XIX w., kiedy to poznano i rozpoczęto wyodrębnianie z ziół leczniczych substancji czynnych. Stosowany obecnie termin fitoterapia (phytotherapia) pochodzi od słów phyton - roślina i therapeuo - leczę, oznacza leczenie roślinami i powstał w końcu XIX w. w Niemczech. W 1785 r. William Withering opisał naukowo zastosowanie naparstnicy w leczeniu niewydolności serca. Z czasem odkryto, że jest to zasługą digoksyny oraz digitoksyny. W 1805 r. wyodrębniono z opium morfinę, w 1819 r. atropinę, w 1820 r. chininę. W 1830 roku Leroux izoluje z kory wierzbowej salicynę (prekursor aspiryny). "Złotaera leku roślinnego" trwała do lat trzydziestych XX wieku. Kiedy to w1935 roku Domagk zsyntetyzował sulfonamidy.
W ostatnim dziesięcioleciu XX wieku nastąpił ponowny zwrot - zioła zaczęły być modne, powracano w tym czasie do kuracji ziołowych. Okazało się, że wiele syntetycznych leków może przynieść oprócz korzyści także duże i nieodwracalne szkody dla organizmu.
http://www.zdrowieziola.pl
Również kilkaset ziół leczniczych znano w Babilonii i Asyrii, wiedziano, jak je zbierać i suszyć. Co najciekawsze - wiele z tych wiadomości jest aktualnych do dziś. Roślinami leczniczymi interesował się nawet słynny prawodawca Hammurabi, żyjący około 1700 roku p.n.e. Ważnym ośrodkiem zielarskim były Indie, a wiedza medyczna stała tam na wysokim poziomie. Do dziś Europa zawdzięcza im dużą liczbę przypraw i produktów leczniczych: kminek, pieprz, kardamon, goździki i imbir. Chyba tylko tam wiedza ta była wyjątkowo silnie związana z wierzeniami i obrzędami religijnymi, a źródłem frapujących wiadomości z tej dziedziny są zwłaszcza święte księgi Wedy.
Chińczycy rozwinęli ziołolecznictwo na niezwykłym poziomie, a jego początki sięgają 4000 lat p.n.e.. Istnieją zapiski na kościach wróżebnych z II wieku p.n.e. o stosowaniu ziół w różnych schorzeniach. Chociaż liczba ziół, które początkowo opisywano była dosyć skromna, obejmowała około 300 gatunków m.in. rzewień, kamforę i żeń-szeń, ciekawy był ich podział na 3 klasy:
* książęcą - zioła podtrzymujące życie, a nieszkodliwe dla organizmu,
* ministerską - zioła zwalczające ciężkie choroby i przywracające siły,
* asystencką - zioła leczące pewne choroby, ale trujące i nie nadające się do stałego użytku.
Chińczycy wierzyli, że przyroda kryje w sobie lekarstwo na każdą chorobę. Do dzisiaj cały naturalny sposób leczenia związany z filozofią i religią Chin nazywa się medycyną chińską.
W starożytności między krajami Wschodu i Południa kwitł ożywiony handel i on to przyczynił się do rozpowszechnienia ziół. Żydzi, podobnie jak Arabowie, rozwinęli "przemysł kosmetyczny", wytwarzając z roślin olejkodajnych wonności cenione nie mniej niż złoto. W księgach "Starego" i "Nowego Testamentu" można znaleźć kilkadziesiąt nazw ziół.
Początki wiedzy medycznej o ziołach w Europie pochodzą ze starożytnej Grecji. Mity starożytnej Grecji mówią o udziale bogów i herosów w przekazywaniu wiedzy medycznej opartej przede wszystkim na leczniczych właściwościach ziół a ich ślady odnajdujemy dziś w łacińskich botanicznych nazwach roślin, które czsto są to po prostu zlatynizowane nazwy greckie. Na przykład krwawnik to po łacinie Achillea - a więc ziele związane z Achillesem, bylica - Artermisia - z boginią Artemidą, kosaciec - Iris - z piękną Iris, boginią tęczy, zaś grzybień - Nymphanea - kojarzy się z nimfami nie tylko nazwą ale i urodą. W starożytnej Grecji szczególnie intensywnie wykorzystywano ich właściwości narkotyczne m. in. do celów obrzędowych oraz trujące. Wywarów z silnie toksycznych gatunków roślin używano do wykonywania wyroków śmierci.
Grecja była ojczyzną Hipokratesa z Kos ur. 460-377 p.n.e. zwanego "ojcem medycyny". W swoim dziele "Corpus Hipocraticum" wymienia ok. 300 leków pochodzenia naturalnego w tym 200 leków pochodzenia roślinnego. W I wieku n.e. Plimusz Stary w swym dziele "Naturalis historia" opisuje aż 1000 gatunków roślin leczniczych.
Podobnie było w starożytnym Rzymie. Gwiazdą pierwszej wielkości w zielarstwie w czasach rzymskich był Dioskurides Pedanios (I w.), Grek z pochodzenia, przyrodnik, "zatrudniony" jako lekarz rzymskich legionów. Napisał książkę "De nzateria medica" barwnie ilustrowaną, zawierającą opisy kilkuset roślin, wśród nich mnóstwa leczniczych, która stanowiła przez ponad tysiąc lat źródłowe dzieło dla wielu pokoleń botaników i lekarzy całego uczonego świata. Ostatnim wielkim znawcą leku roślinnego epokiantycznej, był Galen z Pergamonu (ur. ok. 130 roku- -200) przyboczny lekarz kilku cesarzy rzymskich m.in. Marka Aureliusza, który opisał ponad 400 roślin leczniczych w taki sposób, że stworzył podwaliny późniejszej farmacji. Jego wielką zasługą było stworzenie nowych postaci leku roślinnego: naparu, odwaru, nalewki, mazidła. Te postaci do dziś nazywają się galenowymi.
W średniowieczu Arabowie przekładali dzieła autorów starożytnych. Stosowali szereg nowych form leków i wprowadzili do lecznictwa europejskiego wiele środków leczniczych z Chin i Indii. W tym samym czasie mieszkańcy Europy częściej sięgali po czary i zabobony niż po sprawdzone leki ziołowe. Nauka i jej rozwój znalazł miejsce w klasztorach. Przyczynili się do tego zwłaszcza benedyktyni, którzy latami przepisywali ocalałe podczas wojen i najazdów księgi autorów, starożytnych. Uprawiali oni równeż zioła w wirydarzach, sporządzali maści, wyciągi, odwary i często byli jedynymi lekarzami, gdy grasowały zarazy i "morowe powietrze". Wybitne zasługi dla zielarstwa położyli benedyktyni z Salerno w X-XI wieku. Dziełem ich był Regimen Sanitatis Salernitanorum, zawierający nie tylko cenne informacje o ziołach leczniczych, ale i przepisy dietetyczne. Wiele z nich przeniknęło do medycyny ludowej, która zaczęła się rozwijać w mniej magicznym, a bardziej racjonalnym kierunku. Zakonnicy nie ograniczali się do korzystania ze starożytnych przekazów greckich i rzymskich oraz własnych obserwacji, ale uzupełniali wiedzę, czerpiąc ją z arabskiego świata naukowego. W świecie tym wybitną postacią był Awicenna z Buchary (XI-XII wiek), a nieco później Ibn Al-Beitha, który opisał około 1400 roślin leczniczych, z których większość zbadał osobiście.
W dobie renesansu zielarstwo przestawało już być domeną zakonników. Pojawiać się zaczęli aptekarze, olejkarze, "łowcy ziół", a przede wszystkim lekarze-botanicy. W XIII-XIV w. powstały w Europie pierwsze apteki, zwane początkowo "składami pieprzu" lub "sklepami korzennymi", jako że oprócz ziół leczniczych handlowano w nich także przyprawami i pachnidłami. Pojawienie się w XV w. wynalazku druku bardzo przyczyniło się do rozpowszechnienia wiedzy medycznej - popularne stały się zielniki. Pierwszym drukowanym zielnikiem było włoskie Herbarium, wydane w Rzymie. Najbardziej znaną postacią tego okresu był Paracelsus (ur. w 1493roku) uważany za prekursora nowożytnej medycyny, choć interesował się również alchemią. Pragnął izolować z rośliny istotę leczniczą,czyli aktywną farmakodynamicznie substancję.
Wyprawy żeglarskie Hiszpanów i Portugalczyków przyczyniły się do poznana i rozpowszechnienia nowych gatunków ziół i wiedzy botaniczno-medycznej z innych kontynentów. Wielkie odkrycia geograficzne tzn. odkrycie przez Kolumba Ameryki w 1492r. oraz znalezienie przez Vasco da Gama drogi morskiej do Indii Wschodnich w 1498r., przyczyniły się do wzbogacenia europejskiego zasobu ziół leczniczych. Z Ameryki pochodzą m.in. kakaowiec, ipekakuana, wanilia, papryka, ziemniak, tytoń i kukurydza. Natomiast droga morska do Indii ułatwiła transport wielu przypraw korzennych i leków.
W wieku XIX rozwój nauk przyrodniczych spowodował zwrot w zielarstwie. Prawdziwy postęp dokonał się jednak począwszy od XIX w., kiedy to poznano i rozpoczęto wyodrębnianie z ziół leczniczych substancji czynnych. Stosowany obecnie termin fitoterapia (phytotherapia) pochodzi od słów phyton - roślina i therapeuo - leczę, oznacza leczenie roślinami i powstał w końcu XIX w. w Niemczech. W 1785 r. William Withering opisał naukowo zastosowanie naparstnicy w leczeniu niewydolności serca. Z czasem odkryto, że jest to zasługą digoksyny oraz digitoksyny. W 1805 r. wyodrębniono z opium morfinę, w 1819 r. atropinę, w 1820 r. chininę. W 1830 roku Leroux izoluje z kory wierzbowej salicynę (prekursor aspiryny). "Złotaera leku roślinnego" trwała do lat trzydziestych XX wieku. Kiedy to w1935 roku Domagk zsyntetyzował sulfonamidy.
W ostatnim dziesięcioleciu XX wieku nastąpił ponowny zwrot - zioła zaczęły być modne, powracano w tym czasie do kuracji ziołowych. Okazało się, że wiele syntetycznych leków może przynieść oprócz korzyści także duże i nieodwracalne szkody dla organizmu.
http://www.zdrowieziola.pl
Co zyskujemy pijąc Alveo?
1. Mocne serce, drożne naczynia krwionośne
Alveo wzmacnia pracę serca, reguluje ciśnienie, przywraca sprężystość ścian naczyń krwionośnych, obniża poziom cholesterolu we krwi.
2. Jasny umysł, spokojne nerwy
Alveo wspomaga koncentrację, działa antystresowo. Pomaga na zawroty i przewlekłe bóle głowy, szum w uszach, osłabienie pamięci, zmienność nastrojów, lęki, bezsenność.
3. Prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego
Alveo reguluje skład i ilość soków żołądkowych, poziom cukru, pracę wątroby oraz przyspiesza pracę nerek. Pomaga na nudności, wzdęcia, uporczywe zaparcia, niestrawność na tle nerwicowym, zapalenie pęcherza moczowego i odbytu.
4. Sprężyste mięśnie i kondycję sportowca
Alveo pomaga na reumatyzm, przyspiesza i reguluje przemianę materii, obniża poziom substancji toksycznych
(np. kwasu mlekowego) w organizmie.
5. Większą odporność na choroby
Alveo działa przeciwalergicznie, przeciwzapalnie i antywirusowo. Pomaga na astmę oskrzelową, infekcje i schorzenia górnych dróg oddechowych, przeziębienia, grypę, kaszel, zapalenia.
6. Zapobieganie chorobom nowotworowym
Alveo zawiera całą gamę antyoksydantów, które zwalczają wolne rodniki.
7. Dłuższą młodość
Alveo reguluje poziom cukru we krwi, prawidłowy rozwój komórek, przyspiesza gojenie, zapobiega otyłości, opóźnia starzenie dzięki zwiększeniu wydzielania koenzymu Q10 przez organizm.
8. Ponadto Alveo pomaga na dziesiątki innych chorób.
http://www.zdrowieziola.pl
Alveo wzmacnia pracę serca, reguluje ciśnienie, przywraca sprężystość ścian naczyń krwionośnych, obniża poziom cholesterolu we krwi.
2. Jasny umysł, spokojne nerwy
Alveo wspomaga koncentrację, działa antystresowo. Pomaga na zawroty i przewlekłe bóle głowy, szum w uszach, osłabienie pamięci, zmienność nastrojów, lęki, bezsenność.
3. Prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego
Alveo reguluje skład i ilość soków żołądkowych, poziom cukru, pracę wątroby oraz przyspiesza pracę nerek. Pomaga na nudności, wzdęcia, uporczywe zaparcia, niestrawność na tle nerwicowym, zapalenie pęcherza moczowego i odbytu.
4. Sprężyste mięśnie i kondycję sportowca
Alveo pomaga na reumatyzm, przyspiesza i reguluje przemianę materii, obniża poziom substancji toksycznych
(np. kwasu mlekowego) w organizmie.
5. Większą odporność na choroby
Alveo działa przeciwalergicznie, przeciwzapalnie i antywirusowo. Pomaga na astmę oskrzelową, infekcje i schorzenia górnych dróg oddechowych, przeziębienia, grypę, kaszel, zapalenia.
6. Zapobieganie chorobom nowotworowym
Alveo zawiera całą gamę antyoksydantów, które zwalczają wolne rodniki.
7. Dłuższą młodość
Alveo reguluje poziom cukru we krwi, prawidłowy rozwój komórek, przyspiesza gojenie, zapobiega otyłości, opóźnia starzenie dzięki zwiększeniu wydzielania koenzymu Q10 przez organizm.
8. Ponadto Alveo pomaga na dziesiątki innych chorób.
http://www.zdrowieziola.pl
Peparat Alveo Informacje
Alveo - jest to w 100% naturalny wodny preparat ziołowy, produkuje go kanadyjska firma Akuna ze specjalnie skomponowanych dwudziestu sześciu ziół. Preparat ten zawiera związki roślinne w optymalnej, bezpiecznej dla zdrowia ilości. Przywraca i utrzymuje równowagę organizmu. (homeostazę)
1 kieliszek preparatu Alveo (30 ml) dziennie jest wskazany dla każdego:
* zdrowych, chcących zachować zdrowie
* przemęczonych, znerwicowanych, przepracowanych
* chorych na przewlekłe dolegliwości
Alveo oczyszcza organizm - wspomaga usuwanie toksyn i innych produktów przemiany materii w sposób aktywny, wspiera funkcje samooczyszczania się organizmu, zawiera także komplet przeciwutleniaczy
Tonizuje - (wzmacnia) układ nerwowy, tkanki, naczynia krwionośne oraz poszczególne organy
Remineralizuje oraz rewitalizuje - zawiera komplet elementów odżywczych
Immunomoduluje - sprawia że układ odpornościowy człowieka działa bardziej optymalnie
"Podjęliśmy decyzję stworzenia preparatu, który potrafiłby usunąć dolegliwości, gnębiące większość populacji. Warunkiem było by był w 100% naturalny, o zrównoważonym składzie, kompleksowym działaniu i pozytywnym wpływie na cały nasz organizm bez żadnych działań ubocznych. Zdecydowaliśmy również, że do preparatu będą dostarczane tylko rośliny o najwyższej jakości. A co najważniejsze, musieliśmy go stworzyć tak, by każdy organizm bez wyjątku potrafi w pełni wykorzystać wszystkie jego aktywne składniki. Myślę, że nam się to udało."
(Dr Sohraba Khoshbin)
Alveo jest idealny dla dopełnienia naszego codziennego pożywienia, ponieważ daje możliwość uzupełnienia składników odżywczych potrzebnych dla naszego organizmu w celu prawidłowego funkcjonowania. Dla osób starszych i osób w średnim wieku obciążenie będące dla młodego organizmu czymś normalnym, jest już ciężką pracą, zatem zapotrzebowanie organizmu na poszczególne składniki pożywienia wzrasta. Zażywanie preparatu Alveo w sposób systematyczny uzupełnia te składniki. Zapraszam do przeczytania następnych stron, wtedy zrozumiecie Państwo, dlaczego preparat Alveo jest tak wyjątkowy.
http://www.zdrowieziola.pl
1 kieliszek preparatu Alveo (30 ml) dziennie jest wskazany dla każdego:
* zdrowych, chcących zachować zdrowie
* przemęczonych, znerwicowanych, przepracowanych
* chorych na przewlekłe dolegliwości
Alveo oczyszcza organizm - wspomaga usuwanie toksyn i innych produktów przemiany materii w sposób aktywny, wspiera funkcje samooczyszczania się organizmu, zawiera także komplet przeciwutleniaczy
Tonizuje - (wzmacnia) układ nerwowy, tkanki, naczynia krwionośne oraz poszczególne organy
Remineralizuje oraz rewitalizuje - zawiera komplet elementów odżywczych
Immunomoduluje - sprawia że układ odpornościowy człowieka działa bardziej optymalnie
"Podjęliśmy decyzję stworzenia preparatu, który potrafiłby usunąć dolegliwości, gnębiące większość populacji. Warunkiem było by był w 100% naturalny, o zrównoważonym składzie, kompleksowym działaniu i pozytywnym wpływie na cały nasz organizm bez żadnych działań ubocznych. Zdecydowaliśmy również, że do preparatu będą dostarczane tylko rośliny o najwyższej jakości. A co najważniejsze, musieliśmy go stworzyć tak, by każdy organizm bez wyjątku potrafi w pełni wykorzystać wszystkie jego aktywne składniki. Myślę, że nam się to udało."
(Dr Sohraba Khoshbin)
Alveo jest idealny dla dopełnienia naszego codziennego pożywienia, ponieważ daje możliwość uzupełnienia składników odżywczych potrzebnych dla naszego organizmu w celu prawidłowego funkcjonowania. Dla osób starszych i osób w średnim wieku obciążenie będące dla młodego organizmu czymś normalnym, jest już ciężką pracą, zatem zapotrzebowanie organizmu na poszczególne składniki pożywienia wzrasta. Zażywanie preparatu Alveo w sposób systematyczny uzupełnia te składniki. Zapraszam do przeczytania następnych stron, wtedy zrozumiecie Państwo, dlaczego preparat Alveo jest tak wyjątkowy.
http://www.zdrowieziola.pl
Subskrybuj:
Posty (Atom)